Enablers – Four Women [Tundra, 2008]
Dlaczego dopiero ostatnio odkrykłem ten zespół? Albo może, dlaczego nikt wcześniej nie wpadł na tak genialny pomysł na zespół? Wprawdzie post rock z noisowymi wtrętami i wyraźnymi inspiracjami mathrockiem z mówionymi “wokalami”, który to na dodatek gra jeden z kawałków Niny Simone, brzmieć może kosmicznie pretensjonalnie, ale póki utwory są tak znakomicie skomponowane jak w przypadku Four Women, nie mam naprawdę nic przeciwko.
Macha – Until Your Temples Are Pounding [See It Another Way, 1999]
Pierwsza fala post-rocka zachwyca mnie praktycznie każdym albumem za który się łapie. To pewnie dlatego że ideał zacierania granic pomiędzy gatunkami, jaki przyświecał ludziom bawiącym się w taką muzykę, niezwykle mi się podoba. W sporym skrócie, Macha to zespół zainspirowany z jednej strony Bark Psychosis, z drugiej zaś muzyką graną przez tzw. gamelany, czyli tradycyjną muzyką z Indonezji, w skład której wchodzą wibrafony, różnego rodzaju gongi, flety, ksylofony, trąbki i inne instrumenty których nie potrafię nazwać. :) Dla zachodniego ucha brzmi to niezwykle świeżo i oryginalnie, zwłaszcza w połączeniu z bardziej “naszymi” rockowymi strukturami.
Holy Fuck – Latin [2010]
RYM Rating 3.39 from 458 ratings
Friends’ Rating 3.23 from 11 ratings
Ranked #219 for 2010
Taka jest opinia użytkowników rateyourmusic.com na temat tego albumu. Holy fuck*, dlaczego?! To musi być jedna z lepszych płyt tej dekady! (no dobra, wiem, że trwa ona póki co dopiero 10 miesięcy, ale powiedzcie, czy takie stwierdzenie nie dodaje jej troszkę prestiżu? ;))
Trans AM – Futureworld [1999]
Ostatnio dopadła mnie pewna smutna refleksja. Stwierdziłem, że zdecydowana większość post rockowców nie ma zielonego pojęcia o muzyce której słuchają. Gdyby któremuś powiedzieć, że pierwszym twórcą ich ulubionej muzyki wcale nie był Godspeed You! Black Emperor, pewnie opadłaby mu szczęka ze zdziwienia. No dobrze, troszkę przesadzam. Ale faktem jest, iż wielu ludzi zwyczajnie ignoruje pierwszą falę post-rocka, która paradoksalnie wydaje się być o wiele bardziej ciekawa i zróżnicowana niż post-Mogwaiowe twory.
Mateusz. Amator muzyki wszelakiej. Hipster na pół etatu. Nie lubi trzymać się jednego gatunku, próbuje ogarnąć wszystko, co mu się nigdy nie uda. W tej chwili najbardziej na świecie lubi Refused, Nicka Cave'a, The Ex i Madonnę.
Skomentowali