Hobo – Iron Triangle [Iron Triangle, 2012]
Miały być ładne i smutne covery, ale zdecydowałem się że mi się nie chce. W zamian Hobo, kawałek w sam raz na sam środek nocy - Iron Triangle z płyty o takiej samej nazwie, czyli niezwykle klimatyczne, lekko dziwne minimalne technowanie, bardzo polecam.
Dusty Kid – That Hug [Beyond That Hill, 2011]
Skąd wzięło się powszechne przekonanie wśród ludzi niekoniecznie słuchających na co dzień muzyki elektronicznej o tym, że taka muzyka pozbawiona jest emocji? Prawdą jest, że zdarza się tak często i bardzo często jest to efekt pożądany, ale na pewno nie jest to regułą. Bo choćby taki “That Hug” Dusty Kida z zeszłorocznej płyty Beyond That Hill, takimi emocjami aż kipi. Właśnie tak brzmieć może szczęście, radość w przełożeniu na język muzyki. Rozwijający się w ślimaczym tempie, aczkolwiek stanowczo do przodu monument złożony z dziesiątków nakładających się na siebie tekstur co jakiś czas ucicha, by ponownie wybuchnąć zaraźliwym, tanecznym beatem.
Dusty Kid, to już drugi z rzędu fantastyczny krążek. Nie zawiedź z trzecim i wydaj go jak najszybciej.
Gaiser – Pullpush [Pullpush EP, 2009]
Moją nieobecność na tegorocznym Audioriverze powinienem zaliczyć do jednego z największych muzycznych faili tego roku. Zwłaszcza że występował na nim m.in. autor jednego z moich ulubionych kawałków z pogranicza techno i house, niejaki Jon Gaiser. Pullpush to ponad dziewięć minut niezwykle sprawnego balansowania na, zdawałoby się, zupełnie odmiennych podejściach do grania muzyki elektronicznej. Niesamowite jak świetnie współpracuje tutaj zimny beat z energicznym hi-hatem, nieludzko brzmiące przeszkadzajki z plumkaniem, jak sterylne plamy brzmią świetnie w połączeniu z ludzkim głosem.
Tommy Four Seven – Armed 3 [Primate, 2011]
Tak wlaśnie powinno brzmieć współczesne techno. Obdarte z przeszkadzajek, brutalne, miażdżące, nieludzkie, bezlitosne, zgrzytliwe, niepokojące, druzgocące, bezduszne, industrialne.
Trudno mi cokolwiek więcej dodać, po prostu załóżcie dobre słuchawki, zgaście światło i włączcie pełny ekran. Efekt jak z koszmaru na jawie gwarantowany.
The Field – From Here We Go Sublime [2007]
Szwecja. Nieprzyjazna, skuta lodem kraina gdzieś na pólnocy Europy, którą zamieszkuje cała kupa niebieskookich wikingów, których głównym zajęciem jest spożywanie kotów i czczenie szatana w swoich death metalowych pożal się Boże zespołach.* Tak przynajmniej wydawałoby się na pierwszy rzut oka. Tymczasem kraj ten ma o wiele więcej do zaoferowania, choćby anielskie techno pana ukrywającego się pod szyldem The Field.
Mateusz. Amator muzyki wszelakiej. Hipster na pół etatu. Nie lubi trzymać się jednego gatunku, próbuje ogarnąć wszystko, co mu się nigdy nie uda. W tej chwili najbardziej na świecie lubi Refused, Nicka Cave'a, The Ex i Madonnę.
Skomentowali