Casa Del Mirto – Sorry [The Nature, 2011]
Nigdy nie byłem jakimś wielkim entuzjastą chillwave. Zawsze wydawało mi się, że artyści obracający się w tym gatunku przedkładają charakterystyczną produkcję ponad faktyczny songwriting, tj. brzmienie ma przypominać gorące, beztroskie wakacje, a potem już jakoś pójdzie. Czasami zdawało to egzamin, czasami nie. Tymczasem w tym roku pojawił się nowy gracz na tej scenie, robiący coś zupełnie odwrotnego. Wydał w tym roku już dwa krążki, oba wypełnione po brzegi hiciorami, które nieraz wykraczają sporo poza ustalony kilka lat temu schemat. Poniżej kawałek z urzekającą nieszablonową dla tego gatunku rytmiką, kojarzącą mi się lekko z ostatnimi dokonaniami LCD Soundsystem. To pewnie ten cowbell.
Clive Tanaka y su orquesta – Jet Set Siempre No. 1 [2010]
Z cyklu “kocham Cię drogi, polski RYMie, bo bez ciebie nie usłyszałbym takich cudeniek”. Proszę państwa, oto mamy poważnego kandydata do walki z Caribou, Four Tetem, Arielem Pinkiem i Beach Housem o prestiżową tytuł mojej ulubionej płyty 2010. Znienacka, niespodziewanie, artysta kompletnie anonimowy serwuje nam taki materiał, że kolana miękną.
Mateusz. Amator muzyki wszelakiej. Hipster na pół etatu. Nie lubi trzymać się jednego gatunku, próbuje ogarnąć wszystko, co mu się nigdy nie uda. W tej chwili najbardziej na świecie lubi Refused, Nicka Cave'a, The Ex i Madonnę.
Skomentowali